Hij laat het niet zien

Hoe vaak horen ouders van de leerkracht van hun hoogbegaafde kind: hij laat het niet zien. Thuis zien de ouders een leergierig en ijverig kind met een flinke voorsprong, dat alles wat hij weet en kan ook laat zien. Op school, waar het niveau van het werk waarschijnlijk ver beneden het wenselijke niveau is, laat je kind niks zien van wat hij weet of kan. Sterker nog, op school is hij of zij teruggetrokken, praat weinig, werkt langzaam of maakt niks af. Leerkrachten zien een kind waarbij geen sprake is van een voorsprong. Eerder nog zien ze misschien wel een kind met een achterstand! 

Het verschil met school en thuis is enorm en ouders herkennen hun eigen kind niet in het verhaal dat ze van de leerkracht te horen krijgen. Daarbij gaat het kind in veel gevallen thuis probleemgedrag laten zien. Dit kan gaan van huilbuien tot niet naar school willen, maar ook bed- of broekplassen, juist een gelaten houding of flinke driftbuien met fysiek geweld.

Het is de grootste valkuil van leerkrachten: dat een kind het op school niet laat zien wil dus niet zeggen dat hij het betreffende niveau niet aankan. Leerkrachten zouden vaker op de ouders van een hoogbegaafd kind moeten vertrouwen wanneer zij aangeven dat het werk van school ver onder het niveau is. Leerkrachten zijn vaak bang om een dergelijk (jong) kind moeilijker werk aan te bieden, vooral bij de onderbouw is dit het geval. Toch is dat echt wat deze kinderen nodig hebben. Vooral als ze compleet niet laten zien waarvan ouders zeggen dat ze het echt kunnen. De ouders zegen dit niet zomaar; zij hebben een kind thuis dat niet gelukkig is, zelfs gefrustreerd is. Passend werk op school kan hier het verschil maken. De (gedrags)problemen zouden zomaar ineens kunnen verdwijnen wanneer het kind ‘aan het denken wordt gezet’. Uitdaging is hierin het keyword. Want dat is wat deze kinderen nodig hebben.

Posted in Blog, over-gevoel | Reageren uitgeschakeld